Egipski władca - Faraon był jednoczesnie bogiem i królem na ziemi. Należał jednocześnie do niebios i ziemskiego świata ludzi. Pełnił rolę pośrednika pomiędzy poddanymi a boskim panteonem.
Faraon był uznawany za potomka bogów, choć pełną boskość osiągał dopiero po śmierci.
Rozległość faktycznej władzy faraona i jego boskość ulegała przemianom.
W miarę wykształcania się licznych i silnych grup społecznych /kapłanów, arystokratów/ Faraon musiał zabiegać o ich względy.
Jeśli nie okazywał się wystarczająco silny, sprytny lub mądry jego władza słabła, a w skrajnych przypadkach dochodziło do obalenia i przejmowania rządów.
Słowo faraon wprowadzili Grecy zniekształcając wersją egipskiego peer-aa /wielki dom/. Faraonami byli królowie i oni dziedziczyli w linii męskiej władzę, jednak zdażały się wyjątki.
W histori starożytnego Egiptu cztery kobiety zostały faraonem lub królem: Neferusobek, Hatszepsut, Tauseret i Kleopatra.
Najwybitniejsi oraz najbardziej znani Faraonowie to: Tuthanamon, Ramzes II, Totmes III, Seti I.